Selecteer een pagina

De vrachtwagenchauffeur heeft Eline Berghuis en haar bakfiets nooit gezien. Daardoor kon het gebeuren dat zij bekneld raakte tussen haar bakfiets, het asfalt en de afslaande vrachtwagen.

‘In één klap was mijn onderbeen kapot en stond mijn leven op zijn kop”, vertelt Eline wanneer ze spreekt over haar dodehoekongeval.

Eline herinnert zich nog goed die koude ochtend afgelopen 15 februari. “Het was na dat weekend waarin we allemaal hadden geschaatst. Dat was zo’n welkome afwisseling in de lockdown. De volgende dag konden de kinderen weer naar school en de opvang, dus hees ik ze in de bakfiets en gingen we op weg.”

Wachtend naast de vrachtwagen

 

Het was glibberen en glijden onderweg, dus neemt ze wanneer ze de kinderen heeft afgezet een andere route terug. Op de kruising in het centrum van Utrecht, de straat richting de Bijenkorf, staat ze netjes op het afgetekende fietspad te wachten voor een rood stoplicht. Naast haar staat een vrachtwagen. “Ik dacht nog: volgens mij zou hij me zo moeten kunnen zien.”

Gekraak van mijn bakfiets

Het stoplicht springt op groen en Eline wil rechtdoor rijden. Ze begint te trappen en merkt dat de vrachtwagen tegelijkertijd gaat rijden. “Ik dacht nog: gaat hij dan toch linksaf? Maar nee, hij zet de bocht in en stuurt naar rechts. Ik hoor hem gas geven en daarna het gekraak van mijn bakfiets.”

Eline wordt door de aanrijding onder de vrachtwagen gesleept. Terugdenkend aan dat ene bepalende moment vertelt ze met emotie in haar stem: “Ik dacht echt dat ik dood zou gaan. Je voelt de kracht van de vrachtwagen en hoe je eronder wordt gesleept. Er was geen houden aan, die vrachtwagen was zo groot en hij stopte niet.”

 

Lees mijn hele interview met Eline op LINDA.nl